عبد بايد متوجه باشد كه نفس و شيطان دو دشمن خطرناك او هستند و منتظر فرصت كه وى را به چاه غفلت و مخالفت با حضرت دوست در اندازند . توجه به مراقبت حضرت حق ، انسان را از شرّ اين دو دشمن در امان مىبرد . وقتى انسان رقيب بودن مولا را دائماً در لحاظ داشته باشد ، از پيروى نفس و شيطان سر باز مىزند و با آن دو به عشق حضرت محبوب مخالفت مىكند و تمام منافذ و مجارى آنان را به سوى خويش با توجه به رقيب بودن حق سدّ مىكند و از اين كه به وسيلهء اين دو دشمن دچار معصيت و آلودگى شود مىگريزد . آخوند ملّا حسينقلى همدانى مىفرمايد : « آنچه اين ضعيف از عقل و نقل استفاده نموده‌ام اين است كه اهمّ اشيا از براى طالب قرب ، جدّ و سعى تمام در ترك معصيت است . تا اين خدمت را انجام ندهى نه ذكرت ، نه فكرت به حال قلبت فايده نخواهد داشت ، چرا كه پيشكش و خدمت كردنِ كسى كه با سلطان در عصيان و انكار است بى فايده خواهد بود . پس اى عزيز ! چون اين كريم رحيم ، زبان تو را مخزن كوه نور ، يعنى ذكر اسم شريف قرار داده ، بى حيائى است مخزن سلطان را آلوده به نجاست و قاذورات غيبت و دروغ و فحش و اذيّت و غيرها من المعاصى نمودن ، مخزن سلطان بايد محلّش پر عطر و گلاب باشد نه نجس مملوّ از قاذورات . و بى شك چون دقّت در مراقبت نكرده‌اى نمىدانى كه از جوارح سبعه يعنى گوش و زبان و چشم و دست و پا و بطن و فرج چه معصيت‌ها مىكنى و چه آتش‌ها روشن مىنمايى و چه فسادها در دين خودت بر پا مىكنى و چه زخم‌هاى منكره به سيف و سنان زبانت به قلبت مىزنى ؛ اگر نكشته باشى بسيار خوب است . » « 1 »

--> ( 1 ) - تذكرة المتقين : 112 - 113 .